KUBANSKI POLITIČKI I IZBORNI SISTEM

Dovođenje u pitanje kubanskog političkog i izbornog sistema predstavlja jedan od glavnih stubova neprijateljske kampanje koju predvode Sjedinjene Američke države protiv Kube. Aktivnosti protiv Kube u oblasti demokratije i ljudskih prava, ne samo da čine glavno oruđe SAD u nastojanju da «ozakone» svoju politiku neprijateljstva i agresije prema Kubi, nego i odgovaraju interesima vodećih industrijalizovanih kapitalističkih zemalja da nametnu zemljama u razvoju jedan model političke organizacije koji bi olakšao dominaciju.

U svojoj kampanji protiv Kube, Vašington nastoji da demonstrira inkompatibilnost političkog sistema koji uspostavlja Ustav zemlje sa međunarodnim normama prihvaćenim u oblasti demokratije i ljudskih prava i da stvori sliku jednog netolerantnog društva koje ne dozvoljava ni najmanju različitost i politički pluralitet. Za tako nešto raspolaže moćnim instrumentima propagande i brojnim sredstvima koja koristi za regrutovanje, organizovanje i finansiranje kontrarevolucionarnih grupica koje predstavlja kao «političku opoziciju», kako unutar, tako i van zemlje.

Manipulisanje pojmom demokratije od strane glavnih zapadnih sila u poslednje vreme je dostiglo veoma opasne dimenzije. Oni koji se razlikuju od demokratskog modela koga one veličaju, od pokazatelja i vrednosti koje promovišu, ne samo da su izloženi ispitivanju i satanizaciji putem propagande i međunarodnih institucija koje kontrolišu takozvanu «odbranu demokratije», nego se osim toga pretvaraju u potencijalne «žrtve» intervencionističke doktrine koju razvijaju imperijalističke sile.

Kuba brani i podržava pravo naroda na slobodno opredeljenje, međunarodno priznato kao neotuđivo pravo na koncenzusu postignutom na Svetskoj konferenciji za ljudska prava održanoj u Beču 1993 g. U samoj Deklaraciji i Programu delovanja iz Beča isto tako je utvrđeno da se «demokratija zasniva na slobodno izraženoj volji naroda da odredi svoj sopstveni politički, ekonomski, socijalni i kulturni režim i na njegovom punom učešću u svim vidovima života» i priznat je značaj «nacionalnih i regionalnih osobenosti, kao i različitih istorijskih, kulturnih i religijskih nasleđa.»

Na osnovu tih postulata, koje oni koji nastoje da nametnu svoje modele kao «jedine» otvoreno ignorišu, zasniva se kubanski politički sistem, model koji su izabrali i koji brane sami Kubanci, originalno autohton i autentičan, baziran na ravnopravnosti i solidarnosti među muškarcima i ženama, na nezavisnosti, suverenitetu i socijalnoj pravdi.

Naša zemlja je već upoznala model koji danas nastoje da joj nametnu, već je proživela žalosno iskustvo «višepartijskog» i «zastupničkog» sistema koji  su joj propisale SAD i koji je kao posledicu doneo ekstremnu zavisnost, korupciju, nepismenost i siromaštvo širokih slojeva stanovništva i rasizam, jednom rečju potpuno negiranje najelementarnijih pojedinačnih i kolektivnih prava, uključujući i pravo na istinski slobodne i demokratske izbore.

Ovaj sistem i stalna američka intervencionistička politika, ne samo da su proizvodili lopovske i korumpirane vladare, nego su i pripremili tiranske i ubilačke diktature, koje je direktno promovisala i podržavala vlada SAD.

Zbog svega toga, kubanska Revolucija nije mogla da prihvati ovaj sistem ako je zaista želela da reši nasleđena zla koja su bila njegov proizvod. Tako se zemlja potpuno predala dizajniranju sopstvenog modela, radi čega se okrenula sopstvenim korenima i pribegla društvenoj, humanističkoj i patriotskoj misli najznamenitijih ljudi kubanske nacije.

Prvo što bi trebalo istaći da bi se objasnio kubanski politički sistem, je da kubanski model nije uvezen, nikada nije bio kopija sovjetskog modela niti onog koji je postojao u socijalističkim zemljama toga doba, kao što su hteli da prikažu neprijatelji Revolucije. Politički sistem Kube se rađa i odgovara nastanku istorijske evolucije političko-socijalnog procesa kubanske nacije, sa svojim pobedama i porazima, sa napredovanjima i nazadovanjima. Činjenica da se formiranje i razvoj kubanske nacije tokom njenih jedva 130 godina postojanja suočio praktično sa istim spoljašnjim i unutrašnjim faktorima, išlo je u prilog jednoj koherentnoj istoriji, omogućavajući razvoj ideja izgradnje jedne nacije koju su iskovali sami Kubanci.

Postojanje samo jedne partije u kubanskom sistemu je između ostalog određeno istorijskim i savremenim faktorima. Komunistička partija Kube je istorijski kontinuitet Kubanske revolucionarne partije koju je osnovao Hose Marti da bi ujedinio čitav narod u cilju postizanja apsolutne nezavisnosti Kube. Ti faktori iz kojih je potekla pomenuta partija, osloboditi Kubu i sprečiti njeno pripajanje SAD, su isti oni koji su danas prisutni kada se kubanski narod suočava sa gvozdenom ekonomskom, trgovinskom i finansijskom blokadom i drugim neprijateljskim akcijama koje imaju za cilj da smene vladu i unište sistem uspostavljen u zemlji suverenom odlukom svih Kubanaca.

KP Kube obavlja svoj rad putem ubeđenja, uverenja i u tesnoj i stalnoj vezi sa masama, a odluke koje donosi su obavezne za izvršenje samo za njene članove. Nije izborna partija i zabranjeno joj je ne samo da imenuje kandidate, nego i da učestvuje u bilo kom drugom trenutku u izbornom procesu. Taj koncept i praksa garantuju da se u sistemu gde postoji samo jedna partija odvija i preovlađuje najširi pluralitet mišljenja.

Karakteristike kubanskog političkog i izbornog sistema:

1. Univerzalni, automatski i besplatni upis svih građana sa pravom glasa, počevši od 16 godina starosti.

2. Imenovanje kandidata direktno od samih birača na javnim skupštinama (u mnogim državama političke partije imenuju kandidate).

3. Nepostojanje diskriminatorske, milionerske, uvredljive, klevetničke i izmanipulisane izborne kampanje.

4. Potpuna čistoća i transparentnost izbora. Glasačke kutije čuvaju deca i mladi pioniri, pečate se u prisustvu naroda, a brojanje glasova se vrši javno, u čemu može da učestvuje domaća i strana štampa, diplomate, turisti i svi koji bi to želeli.

5. Obaveza da svi budu izabrani večinom glasova. Kandidat je izabran samo ako dobije više od 50% važećih glasova. Ako se taj rezultat ne postigne u prvom krugu, oni koji su dobili najviše glasova ići će u drugi krug.

6. Glasanje je slobodno, ravnopravno i tajno. Svi kubanski građani imaju pravo da biraju i da budu birani. Kako ne postoje partijske liste, glasa se direktno za željenog kandidata.

7. Svi predstavnički organi državne vlasti su izborni i obnovljivi.

8. Svi izabrani moraju da podnesu račun o svom delovanju.

9. Svi izabrani mogu biti opozvani u bilo kom trenutku svog mandata.

10. Poslanici i delegati nisu profesionalci, tako da ne dobijaju platu.

11. Visoko učešće naroda na izborima. U svim izbornim procesima koji su održani od 1976 g. učestvovalo je više od 95% birača. Na poslednjim izborima za poslanike 1998 g. glasalo je 98,35% birača, a važećih je bilo 94,98% glasova. Poništeno je 1,66% listića i samo 3,36% nepopunjenih.

12. Poslanici u Narodnoj skupštini (Parlamentu) se biraju sa mandatom od 5 godina.

13. Sastav Parlamenta je reprezentativan iz najrazličitijih sektora kubanskog društva.

14. Bira se jedan poslanik na svakih 20.000 stanovnika, ili na više od 10.000, ako toliko preostaje. Sve opštinske teritorije su zastupljene u Nacionalnoj skupštini i osnovne ćelije sistema, izborne mesne zajednice, aktivno učestvuju u njenom sastavu. Svaka opština ima najmanje 2 poslanika i na osnovu te cifre se proporcionalno bira toliko poslanika koliko ima stanovnika. 50% poslanika moraju biti delegati iz izbornih mesnih zajednica, koji moraju da žive na njenoj teritoriji.

15. Nacionalna skupština bira među svojim poslanicima sastav Državnog saveta i samog predsednika. Predsednik Državnog saveta je Šef države i Šef vlade. To znači da šef kubanske vlade mora da se podvrgne izbornom procesu: prvo mora biti izabran kao poslanik od strane naroda, slobodnim, direktnim i tajnim glasanjem, a posle od strane poslanika, isto tako slobodnim, direktnim i tajnim glasanjem.

16. Pošto je Nacionalna skupština vrhovni organ vlasti države i pošto su njoj podređene zakonodavne, izvršne i sudske funkcije, Šef države i vlade ne može da je raspusti.

17. Zakonska inicijativa je u nadležnosti mnogobrojnih sektora društva. Ne samo poslanika, Vrhovnog suda i Tužilaštva, nego i sindikalnih, studentskih, ženskih, i društvenih organizacija i samih građana, u kom slučaju je potrebno da zakonsku inicijativu podnese najmanje 10.000 građana koji imaju pravo glasa.

18. Zakoni su izloženi većinskom glasanju poslanika. Specifično u kubanskom metodu je da se zakon ne stavlja na diskusiju plenarne sednice dok putem ponovljenih konsultacija sa poslanicima i imajući u vidu predloge koje su dali, ne bude jasno pokazano da postoji većinska saglasnost za diskusiju i usvajanje. Primena tog koncepta dobija još veći značaj kada se radi o učešću stanovništva, zajedno sa poslanicima u analizi i diskusiji o strateškim pitanjima. U tim prilikama Parlament se seli u radne, studentske i seoske centre, sprovodeći u praksi direktnu i participativnu demokratiju.

Ono što je do ovde izneto pokazuje suštinu kubanske demokratije i utemeljenog sistema koji ozakonjuje i podržava ogromna većina Kubanaca.

Ipak, Kuba ne pretenduje da je postigla savršen nivo demokratskog razvoja. Glavni kvalitet kubanskog političkog sistema je njegova sposobnost za stalno usavršavanje u funkciji pokazanih potreba za ostvarivanje punog, istinskog i sistematskog učešća narida u upravljanju i kontroli društva, suštini svake demokratije.

NARODNA VLAST REPUBLIKE KUBE

1

Osnovne karakteristike kubanskog političkog sistema

Velike promene koje su se dogodile na Kubi od pobede Revolucije 1. januara 1959. godine, otvorile su brojne i nesumljive puteve za uključivanje naroda u istinsko vođenje društva. Na toj osnovi pojavio se i razvio novi sistem koji je od samog početka nastojao da uključi, što je više moguće, oblike direktne demokratije u neizbežni reprezentativni karakter koji treba da poseduje institucionalnost u modernoj demokratiji. U našem, kao i u bilo kom drugom savremenom društvu, građanin prenosi deo svojih ovlašćenja na svoje izabrane predstavnike, a isti obavljaju funkciju posredovanja između jedinke i organa koji rukovodi društvom. Međutim, naš sistem na razne načine podstiče stvarno učešće građana i efikasno povezivanje izabranih sa njim, od predlaganja kandidata od strane samih birača po da njihove kontrole kandidata kroz mehanizme polaganja računa i opoziva.

Čak i tako, ovim sistemom se ne iscrpljuje demokratski sadržaj kubanskog društva. Aktivno narodno učešće ne ograničava se samo da bira, predlaže, izglasava, kontroliše i opoziva svoje predstavnike.

U svakoj izbornoj jedinici, odbornici za skupštine opština Narodne vlasti polažu račune svojim biračima o onome što su postigli- to bi trebalo da rade dvaput godišnje- na sastancima na kojima zajednica takođe razmatra bilo koju drugu temu od interesa.

Ustavna reforma iz 1992. godine, izbori iz 1993. i 1998. godine, razvoj javnih dijaloga, radnički parlament u radnim centrima i drugi oblici uključivanja stanovništva u rasprave o glavnim problemima u zemlji, jačaju participativni karakter našeg originalnog autohtonog političkog sistema, čije su najvažnije sledeće odlike:

2

Osnovne karakteristike kubanskog izbornog sistema

Kao rezultat ovih koncepcija, 1976. godine formirana je nova institucionalnost i izborni sistem koji je te godine unet u Ustav, masovno raspravljan i usvojen na referendumu od 97% biračkog tela.

Partija ne imenuje niti promoviše kandidate
Naša partija nije izborna partija, već istorijski kontinuitet revolucionarne partije koju je Hose Marti organizovao u cilju ujedinjenja Kubanaca i sticanja nezavisnosti.

Opšte, automatsko i besplatno upisivanje građana

Reč je o pravu koje se stiču veoma lako, pošto se navrši 16 godina života. Izborima prethode izborne liste. Koje su dostupne javnosti u svim izbornim jedinicama da bi se omogućilo svakom, ko iz bilo kog razloga nije na listi, da podnese prigovor i da se upiše. Ako se čak ni tako ne nalazi na odgovarajućoj listi, može da se upiše u trenutku glasanja u mestu prebivališta, dokumentujući svoje prebivalište i starosnu dob.

Predlaganje kandidata od strane samih birača

Osnova sistema je neposredno biranje kandidata od strane stanovništva. Delegati u stalnom sastavu čine približno polovinu članova nacionalnog parlamenta.
Kandidate na ovu funkciju-minimum dva, maksimum osam- predlažu i biraju glasači na javnim zborovima u raznim mesnim zajednicama ili opštinama koje ulaze u sastav svake izborne jedinice. Da bi neko bio izabran, on mora da dobije više od 50% važećih glasova.

Nepostojanje izbornih kampanja

Deljenje fotografija i biografija kandidata, koje se obavlja podjednako, zadatak je izborne komisije u svakoj izbornoj jedinici. Podela informacija o kandidatima sprovodi se pod jednakim uslovima, a isti ne mogu za svoj račun da vrše propagandne aktivnosti u korist svoje kandidature.

Potpuna transparentnost izbora

Glasanje je potpuno tajno.
Na početku glasanja, članovi biračkog odbora pozivaju javnost da provere da li su glasačke kutije potpuno prazne, pre nego što pristupe njihovom pečaćenju pod nadzorom dece koja će ih čuvati tokom celog dana. Pojedinačni čin zaokruživanja broja na glasačkim listićima obavlja se u potpunoj tajnosti. Pošto zaokruži, birač ubacuje listić u glasačku kutiju. Broj dobijenih glasova svakog kandidata i konačni rezultati na svakom biračkom mestu javno su izloženi ispred biračkih mesta i na drugim mestima izborne jedinice. Kada je glasanje završeno obavlja se javno prebrojavanje glasačkih listića na samom biračkom mestu. Osim kubanskih državljana, mogu da budi prisutni i strani državljani koji to žele.
U slučaju biranja delegata za pokrajinske skupštine i poslanike za Narodnu skupštinu Narodne vlasti primenjuju se isti principi, ali u skladu sa činjenicom da će za njih glasati veće biračko telo, po opštinama ili izbornim okruzima koji se sastoje od mnogobrojnih izbornih jedinica, uglavnom na desetine njih.
Skupštine opština predlažu kandidate za ove funkcije na osnovu izmene unete u Ustav Republike, ali svi oni podležu direktnom i tajnom glasanju od strane birača iz njihovih izbornih jedinica.

Transparentnost i masovnost podnošenja kandidatura

Izborne liste sa kandidatima sastavljaju samo delegati izborne jedinice i razne društvene organizacije- među njima i radnički sindikati, seljačka udruženje, studentske organizacije, organizacije mesnih zajednica i žena- i one su predmet mnogobrojnih konsultacija i analiza pre nego što ih konačno usvoje skupštine opština, koje odlučuju koga će predložiti biračkom telu kao kandidate.
Kandidati za poslanike i delegate pokrajinskih skupština održavaju zborove i susrete sa biračima iz svog okruga, ali to čine zajedno,. Isključujući svaku vrstu individualne promocije.
Glasanje je potpuno dobrovoljni čin na svim izborima, premda se nastoji da se podstiče najveća moguća izlaznost i da se svima pruži mogućnost da to i učine, zbog čega se glasa u velikom broju.

Izborni postupci

Važeći izborni zakon utvrđuje dve vrste izbornih postupaka:

Biračko pravo

Svi Kubanci, muškarci i žene, uključujući pripadnike vojnih jedinica i ustanova, koji su navršili 16 godina starosti i koji potpuno uživaju svoja politička prava, mogu da učestvuju kao birači na raspisanim izborima i referendumima.
Glasanje je potpuno dobrovoljni čin.

Svi birači imaju pravo da budu birani kao delegati i poslanici, mada u ovom poslednjem slučaju treba da navrše 18 godina života.

Ovo pravo ne uživaju mentalno zaostala lica, kao i oni koji izdržavaju kaznu zbog počinjenih krivičnih dela.

Izborne jedinice

Na predlog odgovarajuće opštine i shodno broju njenih stanovnika, Izborna pokrajinska komisija određuje za svake izbore izborne jedinice u opštini.

Izborne komisije

Formiraju se u cilju organizovanja, vođenja i autoratizacije izbornih postupaka koji bi se održali, kako bi se popunila poslanička mesta organa Narodne vlasti i održali referendumi.
Nacionalnu izbornu komisiju obrazuje Državni savet, i nadležna je da organizuje, vodi i odobrava izborne postupke na čitavoj teritoriji zemlje, a među njenim ostalim važnim nadležnostima je i uspostavljanje dodatnih normi Izbornom zakonu o određivanje pokrajinskih izbornih komisija.
Komisije izbornih jedinica, koje  imenuju odgovarajuća Opštinska izborna komisija, imaju kao svoj glavni zadatak da organizuju i sprovode zborove građana radi predlaganja kandidata za odbornike skupštine opština; da određuju biračka mesta i njihove biračke odbore, kao i da vrše obradu glasova i objavljivanje rezultata glasanja, nakon dobijanja rezultata prebrojanih listića sa svakog biračkog mesta.

Biračka mesta i birački odbori

U svakoj izbornoj jedinici, imajući u vidu broj birača, osniva se onoliko biračkih mesta koliko je potrebno da bi se omogućilo građanima da glasaju.
U svakom od njih, obrazuje se birački odbor koji ispunjava ono što je utvrđeno izbornim zakonom, pravilima izbornih komisija i održava disciplinu u toku izbornog postupka. Osim toga, razmatra prigovore građana i vrši prebrojavanje glasova.

Registar ili birački spisak

Izborni registar (birački spisak) organizuje se u svakoj opštini i u njega se automatski upisuju svi građani koji su zakonski sposobni za glasanje. Nijedan građanin ne sme biti isključen iz biračkog spiska.
U procesu izrade biračkog spiska, izborne komisije izbornih jedinica objavljuju liste birača, kako bi isti mogli da provere da li se nalaze u njima ili da isprave bilo kakvu grešku u vezi sa njihovim ličnim podacima. Međutim, ako se iz bilo kojih razloga birač ne bude našao na spisku, on može biti upisan u trenutku glasanja, a to će zatražiti od svog biračkog odbora.

Imenovanje kandidata za odbornike skupština opštine Narodne vlasti
Kandidati za odbornike skupština opština predlažu se na zborovima birača u mesnim zajednicama, koje se organizuju u tu svrhu u izbornoj jedinici, a koje saziva Izborna komisija izborne jedinice. Svi birači koji učestvuju na tom zboru, imaju pravo da predlažu kandidate. Nije dozvoljeno da se to čini u ime neke organizacije ili ustanove. Građani u svoje ime daju predloge u kojima obrazlažu zasluge i kvalitete predloženog kandidata. Predlozi se daju na glasanje dizanjem ruke, a na svakom zboru građana, među predloženima se imenuje onaj koji ima najveći broj glasova. Ovakvim postupkom, svaka izborna jedinica predlaže najmanje dva, a najviše osam kandidata na tu funkciju.

Komisije za kandidaturu

Komisije za kandidaturu, određene na nacionalnom, pokrajinskom i opštinskom nivou, imaju zadatak da izrade i podnesu izborne liste kandidata za delegate pokrajinskih skupština i poslanike Narodne skupštine, kao i da popune mesta koja biraju ove skupštine.
U svim slučajevima one se sastoje od predstavnika društvenih organizacija-radnika, seljaka, studenata, građana, žena, itd., imenovanih od strane istih, a na zahtev odgovarajućih izbornih komisija. Uvek njima predsedava predstavnik Centrale radnika Kube.

Deljenje fotografija i biografija kandidata

Po završetku procesa predlaganja, izborne komisije izbornih jedinica su jedine koje su zadužene za deljenje fotografija i biografija kandidata, i stoga ih postavljaju na prometnim mestima.
Biografije svakog kandidata sadrže zasluge, sposobnosti, lične kvalitet za preduzimanje ove odgovornosti i drugih na osnovu kojih može da bude izabran za skupštinu opštinu.
Bilo koja aktivnost koja se obavlja u tu svrhu, vrši se pod jednakim uslovima, i nije dozvoljen nijedan drugi oblik izborne propagande u lično ime ili lične prirode.

Izbori odbornika za skupštine opštine Narodne vlasti

Na dan održavanja izbora, jedan sat pre početka glasanja, obrazuju se članovi biračkih odbora u odgovarajućim biračkim mestima i proveravaju da li je sve spremno za rad, u kakvom su stanju glasačke kutije i proveravaju i da li su stvoreni uslovi koji obezbeđuju privatnost glasanja.
Za obavljanje glasanja birač podnosi ličnu kartu ili identifikacioni dokument u slučaju pripadnika vojnih jedinica i ustanova kojim se potvrđuje njegov status birača.

Prebrojavanje glasova na biračkim mestima

Po završetku glasanja, predsednik biračkog odbora otvara glasačku kutiju, i zajedno sa ostalim članovima, pristupa brojanju glasova. Prebrojavanje glasova je javno, a tome mogu prisustvovati predstavnici društvenih organizacija, kandidati i ostali građani, kao i strana lica ukoliko to žele.
Rezultati prebrojavanja potvrđuju se jednim zvaničnim dokumentom koji se pročita pred svima prisutnim kako bi se upoznali sa njegovim sadržajem.
Rezultati glasanja na svakom biračkom mestu, rezultati dobijenih glasova za svakog kandidata, kao i ne važeći i prazni listići, javno su izloženi kako bi građani bili sa njima upoznati.

Obrada izbornih listića u izbornoj jedinici

Rezultat glasanja na svakom biračkom mestu, kao i ostali dokumenti koji se koriste u procesu glasanja, podnose se Izbornoj komisiji izborne jedinice koja počinje obradu glasačkih listića da bi saznala koji je kandidat izabran.
Rezultat ove obrade objavljuje se u javnosti tako što se obaveštenje postavlja ispred prostorija biračkih mesta i na ostalim javnim mestima.

Proveravanje prebrojavanja glasova od strane Opštinske izborne komisije; Proglašavanje izabranih

Po dobijanju rezultata obrade glasačkih listića od strane izbornih komisija izborne jedinice, Opštinska izborna komisija pristupa proveri njihove validnosti, proglašava izabrane delegate i preda je im odgovarajuće potvrde o njihovom izboru.
Ukoliko od kandidata koji su predloženi u izbornoj jedinici, dva ili više, ili nijedan od njih be dobije više od polovine važećih glasova, održava se drugi krug izbora.

Drugi krug izbora

Ukoliko od kandidata koji su predloženi u izbornoj jedinici, dva ili više, ili nijedan od njih be dobije više od polovine važećih glasova, izborna komisija nalaže raspisivanje novih izbora u roku od narednih deset dana od dana održavanja prvih izbora.

Predlaganje kandidata za delegate u pokrajinskim skupštinama i poslanike za Narodnu skupštinu narodne vlasti.

Skupštine opština, sastavljene od odbornika koje je narod izabrao, sastaju se na vanrednim sednicama, na dan koji naznači Državni savet, radi predlaganja kandidata za delegate pokrajinskih skupština i poslanike Narodne skupštine.
Komisije za kandidaturi zadužene su da sačine izborne liste sa delegatima izborne jedinice i liste istaknutih ličnosti, bilo da su to studenti, radnici, naučnici, intelektualci, rukovodioci, seljaci i drugi; i da dostave skupštinama opština liste kandidovanih za delegate i poslanike pokrajinskih skupština, koje će skupštine opštine na kraju predložiti.
Predsednik skupštine daje na glasanje predlog koji je podnela komisija za kandidaturu. Predlog se izglasava dizanjem ruke, a među predloženima postaju kandidati oni koji dobiju od prisutnih delegata više od polovine glasova. Ako neki od predloženih ne dobije potrebni broj glasova, komisija za kandidaturu podnosi novi predlog koji podleže opisanoj proceduri.

Promovisanje kandidata za delegate pokrajinskih skupština i poslanike Narodne skupštine Narodne vlasti

Nacionalne, pokrajinske i opštinske komisije za kandidaturu su zadužene da vrše aktivnosti koje će omogućiti biračima da upoznaju predložene delegate i poslanike za pokrajinske skupštine. U tu svrhu one izlažu na javnim mestima biografiju i fotografiju svakog kandidata i organizuju zborove građana na kojima se čitaju biografije.
Isto tako, kandidati zajedno održavaju susrete ili razmene u radnim i studentskim centrima, poljoprivrednim zadrugama, vojnim jedinicama i dr., na teritoriji na kojoj su predloženi, i održavaju sastanke sa rukovodiocima društvenih organizacija, kao i sa biračima iz mesnih zajednica i naselja.

Izbori delegata za pokrajinske skupštine i poslanike za Narodnu skupštinu Narodne vlasti

Organizacija izbora za pokrajinske delegate i poslanike je slična onoj koja se primenjuje prilikom izbora odbornika za skupštine, mada zbog svoje veće složenosti, postupci su nešto drugačiji:

Pokrajinska skupština i skupština opštine

Predstavljaju najviše lokalne organe Države, svaka u okviru svojih granica, kojima su najviše vlasti dale sva ovlašćenja da sprovode svoje funkcije.
Formiraju se u zakonom određenom roku.

Narodni odbori

Narodni odbor je lokalni organ Narodne vlasti reprezentativnog karaktera kojem su najviše vlasti dale sva ovlašćenja da sprovodi svoje funkcije; ima određeni teritorijalni okvir; podržava skupštinu opštine u obavljanju njenih nadležnosti i omogućava bolje upoznavanje i brigu o potrebama građana iz njegove sfere delovanja. Formiraju se u gradovima, manjim mestima, predgrađima, naseljima i ruralnim zonama, i obuhvataju najmanje pet izbornih jedinica, mada mogu imati i manje, ukoliko postoje razlozi koji to potkrepljuju.
Sastavljeni su većinom od odbornika koji se biraju u odgovarajućim izbornim jedinicama, a tom sastavu mogu da pripadaju i predstavnici koje imenuju najvažnije društvene organizacije, ustanove i firme na toj teritoriji.
Njihova glavna zaduženja su sledeća: postizanje najveće efikasnosti kod razvoja proizvodnih i uslužnih delatnosti i potreba stanovništva, podsticanje većeg učešća stanovništva kroz lokalne inicijative za rešavanje problema i usklađivanje rada i saradnje među postojećim ustanovama na svom području, kao i vršenje kontrole i inspekcije aktivnosti koje one razvijaju.

Konstituisanje Narodne skupštine Narodne vlasti; Izbor predsednika, potpredsednika i sekretara Državnog saveta

U roku od 45 dana  od dana izbora poslanika za Narodnu skupštinu Narodne vlasti, Državni savet određuje dan, čas i mesto zasedanja ovih poslanika.
Ovu sednicu vodi predsednik Nacionalne izborne komisije, na kojoj ovi potpisuju i polažu zakletvu na svoje funkcije i objavljuje se da je skupština konstituisana za novi saziv.
Narodna skupština Narodne vlasti

Nakon svog konstituisanja, skupština prvo pristupa izboru svog predsednika, potpredsednika i sekretara, tajnim i neposrednim glasanjem, a kasnije izboru Državnog saveta-stalni organ Narodne skupštine koji ima 31 člana, tako što bira predsednika, prvog potpredsednika, 5 potpredsednika, sekretara i ostala članove.
Narodna skupština Narodne vlasti je najviši organ vlasti koji predstavlja i izražava slobodnu volju celokupnog naroda. To je jedini organ koji ima ustavotvornu i zakonodavnu vlast u Republici. Osim toga, je nadležna je da usaglašava delimične izmene Republičkog Ustava, da usvaja, modifikuje ili poništava zakone, može da opozove zakonske dekrete koje donosi Državni savet, usvaja planove za ekonomski i društveni razvoj zemlje, kao i državnu budžet; proglašava ratno stanje, bira predsednika, potpredsednika i ostale sudije Narodnog vrhovnog suda, glavnog tužioca i zamenike glavnog tužioca Republike.

Nadležnost Državnog saveta
Državni savet je organ Narodne skupštine koji je predstavlja između dva perioda zasedanja, izvršava dogovore skupštine i ispunjava ostale funkcije koje mu Ustav nalaže. Udruženog je karaktera, a u međunarodne svrhe, najviši predstavnik kubanske države.

Državni savet
Između ostalog, određuje održavanje vanrednih sednica Narodne skupštine, usklađuje datum izbora za njeno periodično obnavljanje; donosi zakonske dekrete, imenuje članove Saveta ministara, daje opšte instrukcije sudovima i Javnom tužilaštvu Republike; odobrava amnestije, itd.

Radne komisije Narodne skupštine Narodne vlasti
Narodna skupština obrazuje radne komisije koje rade tokom cele godine. U njen sastav ulaze poslanici čiji je zadatak da joj pomažu u kontroli državnih i vladinih organa, u izradi nacrta zakona i sporazuma, kao i kod donošenja odluka u vezi sa planovima koji podležu njihovom razmatranju, i da obavljaju istraživanja koja ima se povere.
Takođe može da obrazuje privremene komisije, vodeći računa o specifičnim interesima u raznim sferama društveno-ekonomskog života zemlje.

Kubanci ne smatraju da su dostigli stepen demokratskog razvoja koji ne bi mogao da bude viši. Naprotiv, Kubanci smatraju da postoje razne značajne inovacije koje su uveli u sistem, u njegove metode i mehanizme, i ulažu stalne napore za njegovo usavršavanje. Postići puno, pravo i sistematsko učešće naroda u upravljanju i kontroli društvom, što je srž demokratije, predstavlja cilj za koji se Kubanci neprekidno bore. Onaj koji istinski veruje u njega, teško da može da se pomiri sa onim što je postigao, uvek će nailaziti na nova otkrića koja će biti podstrek za druga istraživanja.